Tien jaar geleden overleed Peter 'Perry' Lambreghts. Voor Onafhankelijk Leven is dat een moment om stil te staan bij de persoon die Peter was, bij de ideeën waarvoor hij zich inzette en bij wat daarvan vandaag nog altijd verder leeft.
Tien jaar geleden overleed Peter 'Perry' Lambreghts. Voor Onafhankelijk Leven is dat een moment om stil te staan bij de persoon die Peter was, bij de ideeën waarvoor hij zich inzette en bij wat daarvan vandaag nog altijd verder leeft.
In tien jaar verandert er veel. Mensen komen en gaan, organisaties groeien, het beleid verandert en nieuwe generaties nemen engagementen over. En toch zijn er mensen van wie de ideeën na al die tijd nog verrassend dichtbij voelen. Peter Lambreghts is voor Onafhankelijk Leven zo iemand.
Verhalen van mensen die Peter gekend hebben, maken duidelijk dat zijn engagement niet alleen om grote principes draaide. Hij zag ook mensen en bracht hen bij elkaar.
Glenn, een van onze vrijwilligers, vertelt hoe dat heel concreet gebeurde: "Zo’n tien jaar geleden ontmoette ik Peter Lambreghts. Hij had mij opgemerkt op een congres waar ik in naam van GRIP aanwezig was. Hij vroeg me of ik me als ambassadeur bij Onafhankelijk Leven wilde aansluiten."
Ook vrijwilliger Eddy noemt Peter een inspiratie: "In 2013 zag ik Peter Lambreghts op televisie. Hij was zwaar gehandicapt, maar dat had hem niet tegengehouden om te studeren, een diploma te behalen en te werken voor Onafhankelijk Leven. Hij was een voorbeeld voor mij."
Het zijn kleine herinneringen, maar ze zeggen veel. Peter zag iemand die zich engageerde, stapte erop af en stelde een heel eenvoudige vraag: wil je meedoen?
Ik zag Peter Lambrechts op televisie. Hij was zwaar gehandicapt, maar dat had hem niet tegengehouden om te studeren, een diploma te behalen en te werken voor Onafhankelijk Leven. Hij was een voorbeeld voor mij."
Peter was sterk verbonden met het gedachtegoed van Independent Living. Centraal daarin staat een idee dat vandaag misschien vanzelfsprekend klinkt, maar dat het nog lang niet altijd is: mensen met een handicap moeten zelf kunnen bepalen hoe zij hun leven leiden.
Waar en met wie wil ik wonen? Welke ondersteuning heb ik nodig? Wie biedt die ondersteuning? Wat wil ik studeren of doen? Hoe wil ik bijdragen aan de samenleving?
Niet iemand anders zou die keuzes in jouw plaats moeten maken.
Die strijd voor keuzevrijheid en zelfbeschikking zit vandaag nog altijd in het DNA van Onafhankelijk Leven. Op onze website geven we daarom bewust een belangrijke plaats aan de rechten van mensen met een handicap, naast onze ondersteuning van budgethouders en ons beleidswerk.
ENIL, het European Network on Independent Living, maakte destijds een video om terug te blikken op het leven van Peter. De beelden geven zijn verhaal een dimensie die woorden moeilijk kunnen vatten.
"Peter had mij opgemerkt op een congres waar ik in naam van GRIP aanwezig was. Hij vroeg me of ik me als ambassadeur bij Onafhankelijk Leven wilde aansluiten."
Een in memoriam hoeft voor ons niet alleen over missen te gaan. Het gaat ook over wat iemand achterlaat. Peters overtuiging leeft verder telkens wanneer iemand met een handicap zegt: dit is mijn leven en ik wil zelf beslissen hoe ik het leid.
Ze leeft verder in mensen die opkomen voor hun recht op ondersteuning. In mensen die zelfstandig willen wonen. In mensen die weigeren dat er over hun hoofd heen beslissingen worden genomen. En in iedereen die blijft ijveren voor een samenleving waarin een handicap niet bepaalt hoeveel vrijheid je krijgt.
Dat is ook precies waarom mensenrechten vandaag de essentie zijn binnen de werking van Onafhankelijk Leven.
Wie iemand gekend heeft, herinnert zich niet alleen zijn ideeën, vergaderingen of verwezenlijkingen. Je herinnert je de persoon. De gesprekken. De onverwachte momenten. De verhalen die jaren later nog worden verteld. En soms ook de muziek.
Dat werd mooi zichtbaar met Perry Fest. Tien jaar na Peters overlijden kwamen mensen samen om hem te herinneren met muziek, vriendschap en verbondenheid. Geen plechtige herdenking dus, maar samenkomen en vieren. Misschien is ook dat een mooie nalatenschap. Dat mensen tien jaar later nog altijd samenkomen omdat iemand iets bij hen heeft achtergelaten.
See you in Perrydise.