De Vlaamse Regering wil in 2027 bijna 2 miljard euro besparen. Dat blijkt uit de toelichting bij de Septemberverklaring in het Vlaams Parlement. Die keuzes raken rechtstreeks aan het dagelijkse leven van mensen met een handicap: van huishoudelijke hulp en gezinsbudgetten tot mobiliteit en investeringen in zorg en welzijn.
In een eerder opiniestuk noemden we de Septemberverklaring een test voor inclusie. Nu de maatregelen duidelijker worden, blijkt waarom. De keuzes van de Vlaamse Regering bepalen mee of mensen met een handicap de ondersteuning krijgen die nodig is om volwaardig deel te nemen aan de samenleving.
Zo worden de dienstencheques duurder. Voor mensen zonder handicap is huishoudelijke hulp meestal een keuze. Voor mensen met een handicap is het vaak noodzakelijke ondersteuning om kwaliteitsvol te kunnen leven.
De Vlaamse Regering bespaart ook op het Groeipakket en de geboortepremie. Gezinnen van kinderen met een handicap hebben het vaak al financieel veel moeilijker. Ook deze maatregel zal op velen van hen een impact hebben.
Ook op het vlak van mobiliteit wordt bespaard. Het openbaar vervoer is voor mensen met een handicap vandaag al vaak weinig toegankelijk. Door bijkomende besparingen bij De Lijn dreigt de druk op toegankelijke mobiliteit nog toe te nemen.
Tegelijk bespaart de Vlaamse Regering op toekomstige investeringen in zorg en welzijn, terwijl het aantal mensen dat ondersteuning nodig heeft jaarlijks toeneemt.
“Voor mensen met een handicap gaat het niet om abstracte begrotingsposten, maar om ondersteuning, toegankelijke mobiliteit en levenskwaliteit.”
De wachtlijsten zijn vandaag al bijzonder lang. Bijna 18.000 volwassenen wachten op een persoonsvolgend budget (PVB) of op een verhoging van hun budget. Bijna 2.500 jongeren wachten op een persoonlijke-assistentiebudget (PAB). Vandaag weten we niet welke middelen nog beschikbaar zijn om te investeren in de wachtlijst.
“De Septemberverklaring was een test voor inclusie. Vandaag moeten we vaststellen dat de aangekondigde keuzes die test niet doorstaan.”
In het regeerakkoord verklaarde de regering oorspronkelijk dat ze ervoor wil zorgen dat personen met een handicap een volwaardig leven kunnen uitbouwen. Ze zou werk maken van de wachtlijsten en meer dan ooit investeren in een inclusieve samenleving.
Die ambitie vinden we niet terug in de Septemberverklaring.
De Septemberverklaring was een test voor inclusie. Vandaag moeten we vaststellen dat de aangekondigde keuzes die test niet doorstaan. Voor mensen met een handicap gaat het niet om abstracte begrotingsposten, maar om ondersteuning, toegankelijke mobiliteit en levenskwaliteit.
