Thomas heeft het syndroom van Down en trouwde in 2024 met zijn grote liefde. Hun openingsnummer werd gezongen door Niels Destadsbader, mogelijk gemaakt door De Droomfabriek. Vandaag bepaalt Thomas, in overleg met zijn ouders en begeleiding, zelf hoe hij woont, welke activiteiten hij onderneemt en hoe hij zijn dagen invult. Samen met hem en zijn mama Pascale blikken we terug op zijn huwelijk en zijn weg naar zelfregie.
Toen Thomas in 1995 geboren werd, was het een verrassing voor zijn ouders toen bleek dat hij het syndroom van Down had.
“We hadden veel vragen over zijn noden en toekomst, maar kregen toen geen echte antwoorden van Kind en Gezin of de sociale dienst van het ziekenhuis,” vertelt Pascale, zijn mama. “We zijn dan ook heel blij dat enkele jaren later Down Syndroom Vlaanderen opgericht werd.”
Vandaag is Thomas een gelukkige man van dertig. Hij vindt plezier in de kleine dingen van het leven, maar het grootste geluk? Dat is Anna, zijn vrouw.
“Ik vind Anna lief en mooi. Ik zie haar heel graag. Ze maakt me blij. We dansen graag en gaan graag samen op restaurant,” zegt Thomas.
Goede muziek en lekker eten kon dan ook niet ontbreken op hun huwelijk. Op 28 oktober 2024 gaven Thomas en Anna elkaar hun ‘ja’-woord, mogelijk gemaakt door De Droomfabriek. De dag zat vol kleine en grote verrassingen, maar één moment sprong er echt uit.
“Het was moeilijk om het allermooiste moment te kiezen,” vertelt Thomas. “Maar onze openingsdans ‘Verover mij’, live gezongen door Niels Destadsbader, was echt een hoogtepunt.”
Ook andere momenten maakten diepe indruk.
“De ceremonie met de huwelijksringen was ook heel speciaal,” gaat Thomas verder. “Ik vond het ook heel leuk dat de familie en mijn vrienden daar waren, samen met Gloria Monserez en Bart Peeters.”
Pascale vindt het belangrijk om deze verhalen te tonen op televisie: “Dergelijke verhalen zorgen ervoor dat de samenleving anders naar ons kijkt. Onze ‘speciale kinderen’ staan gewoon met beide voeten in het leven, en hebben hun dromen en wensen zoals iedereen.”
Naast zijn huwelijk met Anna bouwt Thomas ook aan zijn zelfstandigheid door keuzes te maken over waar en hoe hij woont. Hij woont vier dagen per week in het Vriendenhuis, een woonproject in Schilde opgericht door ouders, en de overige drie dagen bij zijn mama en papa.
“Het is fijn om een eigen kamer te hebben in Schilde. Zonder mama en papa. Dicht bij Anna. Maar ik ben ook blij dat ik van vrijdag tot maandag bij mama en papa ben,” vertelt Thomas.
Mama Pascale vertelt dat hun traject niet altijd gemakkelijk was. Niet door Thomas, maar door het jarenlange gebrek aan een budget voor zorg en ondersteuning.
“Thomas stond vanaf januari 2002 op de wachtlijst en kreeg uiteindelijk pas een persoonsvolgend budget in augustus 2023, maar dat was te laag ingeschaald. Thomas heeft meer nodig om écht alle ondersteuning in te kopen die hij nodig heeft,” zegt mama Pascale.
“Momenteel staat hij sinds april 2025 voor zijn extra budget opnieuw in prioriteitengroep 3. Het voelt uitzichtloos. Gelukkig kunnen we voor zijn woonondersteuning rekenen op de grote solidariteit in het ouderproject.”
Ze hekelt de lange wachtlijsten en het gebrek aan transparantie: “We stonden sinds 2002 op de wachtlijst in prioriteitengroep 3. Op een gegeven moment gingen er geen budgetten meer naar die groep. Niemand informeerde ons. Uiteindelijk is het gelukt Thomas naar prioriteitengroep 1 te krijgen. Maar het systeem blijft grillig: voor het resterende deel staan we opnieuw in prioriteitengroep 3.”
Ondanks de obstakels van de samenleving, zoals jarenlange wachtlijsten en te lage budgetten, blijft de boodschap van Thomas en zijn ouders hoopvol. “Ook met het syndroom van Down kan je trouwen en je dromen realiseren.”
Bij het realiseren van zijn dromen speelt begeleiding natuurlijk een belangrijke rol, maar Thomas maakt, geholpen door zijn omgeving, wel zijn eigen keuzes: met wie hij tijd doorbrengt, welke activiteiten hij onderneemt, welke dromen hij nastreeft. “Ik wil gelukkig blijven met Anna. Ik wil reizen, hockey spelen, lachen met mijn familie en vrienden,” zegt hij.
Pascale vult aan: “Wij zijn ervan overtuigd dat Thomas een mooie toekomst zal hebben met zijn familie, zijn Anna, zijn vrienden en iedereen die voor hem zorgt. Thomas geniet van het leven. Hij zegt vaak: ‘Dit was een mooie dag.’ Als je hem ziet glunderen, ben je als ouder ook gelukkig.”
Heb je een bijzonder verhaal, een pakkende getuigenis of een waardevolle ervaring die je graag met wilt delen? Laat je gegevens hier achter. We kunnen dan samen bekijken op welke manier we je verhaal het best tot zijn recht laten komen.
