Frank heeft een erfelijke progressieve spierziekte en gebruikt in het dagelijks leven een rolstoel. Samen met zijn twee bordercollies bezoekt hij scholen om voor te lezen en met leerlingen te praten over zijn handicap, rolstoel en inclusie.
Frank heeft een erfelijke progressieve spierziekte en gebruikt in het dagelijks leven een rolstoel. Samen met zijn twee bordercollies bezoekt hij scholen om voor te lezen en met leerlingen te praten over zijn handicap, rolstoel en inclusie.
“In het begin stel ik ons kort voor en laat ik met een eenvoudig trucje zien hoe mijn hond mij in het dagelijks leven helpt. Daarna begin ik te lezen”, vertelt Frank.
“Ik waarschuw de kinderen altijd dat ik niet zo goed verstaanbaar ben. Daarom vraag ik hen goed op te letten: wie achteraf mijn vragen juist beantwoordt, wint een koekje.” Met een knipoog voegt hij eraan toe: “Pas daarna vertel ik dat het hondenkoekjes zijn.”
De verhalen die hij brengt, draaien vaak rond personages in een rolstoel. Soms vertelt hij ook over zijn eigen leven en de avonturen die hij beleeft met zijn handbike. Zo ontstaat er vanzelf ruimte voor open gesprekken zonder taboes.
“Kinderen durven alles vragen. Hoe ik in mijn bed geraak. Waarom ik een rolstoel gebruik. Maar even goed wat mijn lievelingskleur is of wat mijn favoriete eten is.”
Die openheid apprecieert Frank enorm.
“Kinderen kijken anders. Die zien niet alleen een handicap. Ze zien ook gewoon iemand met een hond, hobby’s en verhalen.”
Al zeven jaar bezoekt Frank scholen als vrijwilliger bij Dito vzw. Wat begon met een paar presentaties over hemzelf in de school van een vriendin, groeide uit tot een engagement waar hij veel energie en zelfvertrouwen uit haalt.
De eerste keer vond hij het spannend. “Ik dacht: gaan ze mij verstaan? Gaan ze mij wel leuk vinden?” Maar die twijfel verdween snel door de enthousiaste reacties van de kinderen.
“Je voelt echt dat ze oprecht geïnteresseerd zijn. En je merkt dat het blijft hangen.”
Soms komt hij kinderen maanden later opnieuw tegen. “Dan zeggen ze: ‘Hey Frank, ken je mij nog?’ En vertellen ze dat hun oma nu ook in een rolstoel zit, of dat ze thuis ook een hond hebben.”
Door simpelweg in klasjes aanwezig te zijn, haalt Frank de taboesfeer rondom een handicap hebben weg.
“Veel kinderen kwamen eerder nog nooit in contact met iemand in een rolstoel of zichtbare handicap. Door samen te lezen en te lachen, wordt het normaal.”
Het is volgens hem een manier om kinderen op een laagdrempelige manier anders te laten kijken naar handicap en diversiteit. En daar haalt hij veel voldoening uit.
“Je voelt dat wat je doet echt invloed heeft.”
Daarom moedigt hij ook andere mensen met een handicap aan om vrijwilligerswerk te overwegen.
“Je hoeft geen perfecte vrijwilliger te zijn,” zegt hij. “Gewoon jezelf zijn is genoeg.”
Veel mensen met een handicap of ondersteuningsnood willen vrijwilligerswerk doen, maar vinden niet altijd een geschikte plek.
Daarom horen we graag jouw ervaring: doe je vrijwilligerswerk of niet, wat loopt goed en waar bots je op?
Met jouw antwoorden brengen we drempels én positieve ervaringen in kaart. Zo kunnen we vrijwilligersorganisaties ondersteunen om inclusiever te werken.
De bevraging duurt gemiddeld 5 tot 15 minuten en kan tot 8 juli ingevuld worden.
Wil je input geven, maar lukt het niet om de online vragenlijst in te vullen? Mail naar sara.memmi@onafhankelijkleven.be.
