Advieslijn 03 808 22 99

Voor iedereen toegankelijk… behalve voor mensen

Geschreven op vr 12 augustus, 2016 door Kim Vercruysse in de categorie Blog

Voor iedereen toegankelijk… behalve voor mensen

Als je een beperking hebt, bots je ook wel eens op ontoegankelijkheid of slechte toegankelijkheid van openbare gebouwen. En dat is ronduit bedroevend. Hoog tijd voor verandering dus. Wat we willen: een sterke, afdwingbare regelgeving. Want ontoegankelijkheid is uitsluiting, discriminatie, een onrecht dat we toch niet langer door de vingers kunnen zien.

Als je een beperking hebt, bots je ook wel eens op ontoegankelijkheid of slechte toegankelijkheid van openbare gebouwen. En dat is ronduit bedroevend. We hinken ook duidelijk achteraan tegenover andere Europese landen. Hoog tijd voor verandering dus. Wat we willen: een sterke, afdwingbare regelgeving. Want ontoegankelijkheid is uitsluiting, discriminatie, een onrecht dat we toch niet langer door de vingers kunnen zien.

Verschillende Onafhankelijk Leven vzw ambassadeurs smijten zich dan ook om de toegankelijkheid van de openbare gebouwen, de publieke infrastructuur, de cafés, de winkels in hun gemeente te verbeteren. Ze roeren zich in gemeentelijke adviesraden, spreken de bevoegde schepenen aan en gaan in gesprek met de lokale middenstand.

 

Dit is de blog van Trix, met alweer een voorbeeld van een flagrant gebrek aan toegankelijkheid. Je zou haast denken dat het om een doelbewust rondje ‘mensen pesten’ gaat.

Openbare gebouwen scoren vaak hoog op mate van on-toegankelijkheid. En dan niet alleen oude gebouwen, daar valt het meestal nog wel mee, die hebben vaak allerlei aanpassingen gekregen. Maar je zou eens moeten kijken naar hoe toegankelijk nieuwe openbare gebouwen eigenlijk zijn. De gebouwen waar moderne architecten recentelijk over na hebben mogen denken. Gaat functionaliteit voor schoonheid of andersom? Kan toegankelijk tegelijkertijd ook mooi zijn?

De afgrond in

Een paar jaar geleden kwam ik in een nagelnieuw theater. Als openbaar gebouw was het zoals vereist speciaal toegankelijk gemaakt voor mensen met een beperking. Nieuwsgierig toog ik erheen.
Gewapend met mijn gebloemde wandelstok liep ik het schuine gedeelte op bij de ingang. De trap met hoge, smalle treetjes liet ik links liggen. Ik had direct medelijden met rolstoelers die hier in hun eentje kwamen. Het talud was zo steil dat je er wel een hulpmotor bij kon gebruiken.

Eenmaal binnen keek ik nieuwsgierig rond. Plots stond ik voor een soort afgrond: een gigantisch diepe, brede trap. Wat was daar beneden? “Nu niet wiebelig worden” dacht ik, “niet wiebelig worden”. In de diepte lag de garderobe. Hoe moest ik daar komen? Nergens een lift te bekennen. Met mijn wankele tred durfde ik deze uitdaging naar de diepte niet aan…

Bezoekertje pesten

Dan maar een drankje. Ik zocht een leuk tafeltje in de foyer. Maar het leek erop alsof ze ‘bezoekertje pesten’ aan het spelen waren. Want alle tafels, ja werkelijk álle tafels, stonden op een houten verhoging van een centimeter of 15. Een soort podium ja, ik zag de link met theater wel…

Was dit serieus? vroeg ik me af. Of alleen voor de opening?
Het bleek serieus te zijn bedacht door iemand en een hele commissie had dit goedgekeurd. Welke interieurarchitect haalt zoiets in godsnaam in z’n hoofd? Bedenken tot daar aan toe, maar ook nog uitvoeren, dit kon toch niet waar zijn? De mensen aan de tafeltjes zag ik regelmatig achterom kijken. Voor je ’t weet schoof je met je stoelpoten van dat minipodium af. Lekker ontspannen, zo’n avondje uit…

Toegankelijk vol obstakels

Was dit de moderne invulling van het begrip toegankelijk? De architect van dit theatergedrocht moest mensen met een beperking wel haten. Of anders mensen in het algemeen wel…
Aan werkelijk álles was gedacht: een steile opgang bij de entree, lift goed verstopt, zitjes uitsluitend op houten verhogingen, uitstekende hoeken waar je lelijk over kunt vallen (wat ook gebeurde), garderobe in de kelder, brede diepe trap zonder goede houvast vlakbij de ingang, schuifdeuren die niet open willen, onvindbare en onbereikbare toiletten in de kelder.
Een gebouw vol obstakels zogenaamd ‘speciaal’ toegankelijk voor jou en mij. Ik zou de bedenkers van dit gebouw een heerlijk dagje in dit gebouw willen toewensen. Per rolstoel welteverstaan! Ik ben benieuwd naar hun ervaringen.

Trix voor rolmodel.be

Ook zin om jouw verhaal te vertellen? Dat kan! Mail info@rolmodel.be.

< Terug naar nieuwsoverzicht

Anderen lazen ook...

Lid worden

Als lid van Onafhanklijk Leven vzw geniet je van interessante voordelen.

Ontdek de voordelen

Ontvang onze laatste nieuwtjes

Door jouw gegevens in te vullen, ga je akkoord met onze privacy policy.

Volg ons via social media

Klik hier en praat met ons mee

Om de gebruikerservaring van deze site te verbeteren gebruikt deze website cookies.

Akkoord