Advieslijn 03 808 22 99

Papa Sebastian over het vaderschap: “Zoals alle papa’s probeer ik elke dag de beste papa van de wereld te zijn”

Geschreven op do 9 juni, 2022 door Kurt Jacobs in de categorie Getuigenis

Papa Sebastian over het vaderschap: “Zoals alle papa’s probeer ik elke dag de beste papa van de wereld te zijn”

In 2007 brak Sebastian zijn nek en belandde hij in een rolstoel. Zoon Alexander was toen 2 jaar oud, dochter Clara moest nog geboren worden. 18 maanden verbleef Sebastian in het ziekenhuis en had hij een zware revalidatie. In het begin kon Sebastian zijn nieuwe leven niet aanvaarden, maar stap voor stap leerde hij toch de positieve dingen te zien.

Zo kan Sebastian veel meer tijd met zijn kinderen doorbrengen, hij ziet ze van dichtbij opgroeien. “Ik heb een fantastische band met Alexander en Clara en ik ben fier en trots om hun papa te zijn,” zegt Sebastian.

“Vakantie in Italië veranderde mijn leven voorgoed”

Even terug in de tijd. Sebastian is in Duitsland geboren, zonder handicap. Na zijn studies ging hij voor een internationaal bedrijf werken, hij was er verantwoordelijk voor een ploeg van 30 mensen. Die zaten verspreid over de hele wereld, dus reisde en werkte Sebastian veel en graag. Hij had een vol en intensief leven. Maar in de zomer van 2007 veranderde zijn leven compleet.

“Het is een vakantie die ik nooit zal vergeten. Een huisje in Italië. En een zwembad, dat was er ook. Ideaal met Alexander, die was toen 2 jaar oud. 1.000 keer sprong ik onnozel, gek en zot in het zwembad. Die dag deed ik blijkbaar iets anders en brak ik mijn nek. Een geluk bij een ongeluk raakte ik onmiddellijk in coma, waardoor ik het hele verhaal van paniek, transport, operaties en noem maar op niet bewust beleefd heb. Drie dagen lag ik in een ziekenhuis in Italië tot ik stabiel genoeg was om naar België overgevlogen te worden. Na tien dagen op intensieve zorgen ben ik voor het eerst wakker geworden. Dat gebeurde geleidelijk. Opstaan kon ik niet. Iets bewegen ook niet. Praten lukte ook niet. Ik kon alleen met mijn ogen knipperen."

“Moeilijk om mijn nieuwe leven te aanvaarden”

18 maanden verbleef Sebastian in het ziekenhuis en doorliep hij een loodzwaar revalidatietraject. Gaandeweg moest hij zijn lichaam en handicap leren aanvaarden.

"In de eerste maanden na mijn ongeval kon ik mijn nieuwe leven niet aanvaarden," vertelt Sebastian. "Ik raakte in een depressie, wat uiteraard een heel natuurlijke reactie is. Mijn arts schreef al snel medicatie voor, in plaats van me naar een psycholoog te sturen. Ik ging door diepe dalen toen ik besefte dat dit leven vanaf nu mijn nieuwe realiteit was. Ik was er ook altijd van overtuigd geweest dat een leven met een handicap geen echt leven kon zijn."

“Een leven met een handicap kan ook een volwaardig leven zijn”

"In een tweede fase van mijn revalidatie ontdekte ik dat er ook een positief verhaal is," gaat Sebastian verder. "Door te praten met andere mensen met een beperking besefte ik dat een leven met een beperking ook een volwaardig leven kan zijn. Door een verandering in mijn familiale status kwam mijn PVB-dossier in een stroomversnelling en kreeg ik een budget. Vanaf dat moment kon ik mijn leven echt in handen nemen. Ik woon nu zelfstandig in een huis dat aangepast is aan mijn noden en ik kan zelf de nodige assistentie regelen.”

“Ik ben er altijd als ze thuiskomen”

Sebastian geraakte verlamd toen Alexander 2 jaar oud was, Clara werd tijdens zijn revalidatie geboren. Er is volgens Sebastian weinig veranderd aan de manier waarop hij Alexander en Clara wil opvoeden en de dingen die hij ze wil meegeven.

“Ik denk niet dat ik zonder handicap een andere soort papa geweest zou zijn. Ik ben elke dag zeer gelukkig, want ik kan heel veel tijd met mijn kinderen doorbrengen. Ik werk nog altijd, maar van thuis uit. Zo ben ik er altijd als ze thuiskomen, vroeger hielp ik ook met het huiswerk en stopte ik hen alle dagen in bed en las ik verhalen voor. We hebben lange en toffe gesprekken. Zo hebben we een fantastische band en ben ik fier en trots om hun vader te zijn en ze van zo dichtbij te zien opgroeien. Ik ben zonder twijfel dichter betrokken bij hun leven en leefwereld dan dat ik anders geweest zou zijn als werkende papa”, zegt Sebastian.

Sebastian maakt zich geen zorgen over de professionele toekomst van zijn kinderen. Hij vindt het vooral belangrijk dat ze gelukkig zijn en heel veel meemaken.
“Er zijn natuurlijk fysieke dingen die ik met mijn kinderen niet kan doen, zo weten mijn kinderen dat ik niet met hen zal voetballen of tennissen omdat ik in een rolstoel zit. Andere papa’s kunnen niet voetballen of tennissen omdat ze op dat moment aan het werken zijn. En zo heeft elke papa zijn verhaal, met of zonder handicap. Maar allemaal proberen we elke dag opnieuw de beste papa ter wereld te zijn”. 

Dien zelf je getuigenis in

Heb je zelf ook een warm verhaal, een pakkende getuigenis of een mooie ervaring die je met anderen wilt delen? Neem dan zeker contact met ons op. We kunnen dan samen bekijken op welke manier we jouw verhaal het best tot zijn recht laten komen.

Vertel hier je verhaal

Maak live kennis met Sebastian

Op zaterdag 25 juni staan Sebastian en andere ambassadeurs van Onafhankelijk Leven klaar voor een stevige inspiratiedag. Ze nemen je mee op pad, vertellen hoe ze hun dromen nastreven, hoe ze problemen oplossen en luisteren graag naar jouw ervaringen.

Ontdek het programma en schrijf je in

< Terug naar nieuwsoverzicht

Lid worden

Als lid van Onafhanklijk Leven vzw geniet je van interessante voordelen.

Ontdek de voordelen

Ontvang onze laatste nieuwtjes

Door jouw gegevens in te vullen, ga je akkoord met onze privacy policy.

Volg ons via social media

Klik hier en praat met ons mee

Om de gebruikerservaring van deze site te verbeteren gebruikt deze website cookies.

Akkoord