Advieslijn 03 808 22 99

Mythe 3 - Onafhankelijk leven = leven zonder ondersteuning

Geschreven op za 4 april, 2015 door Peter Lambreghts in de categorie vorming

Mythe 3 - Onafhankelijk leven = leven zonder ondersteuning

Deel drie uit de vertaalde ENIL Myth-Buster pakt de misvatting aan dat onafhankelijk leven voor personen met beperking mogelijk is zonder ondersteuning. Iedereen moet immers toegang hebben en gebruik kunnen maken van publieke dienstverlening. Daar bovenop is ook specifieke ondersteuning zoals persoonlijke assistentie voor velen een noodzakelijkheid.

Deel drie uit de vertaalde ENIL Myth-Buster pakt de misvatting aan dat onafhankelijk leven voor personen met beperking mogelijk is zonder ondersteuning. Iedereen moet immers toegang hebben en gebruik kunnen maken van publieke dienstverlening. Daar bovenop is ook specifieke ondersteuning zoals persoonlijke assistentie voor velen een noodzakelijkheid.

 

Mythe: Onafhankelijk leven betekent het zonder ondersteunende diensten te kunnen stellen.


Feit: Onafhankelijk leven is niet mogelijk zonder ondersteuning.


EEN VEEL VOORKOMENDE MISVATTING over onafhankelijk leven is dat een persoon met een beperking in staat moet zijn om alleen te leven en alle dingen alleen te doen, zonder de hulp van iemand anders. Hierdoor worden mensen met een grotere behoefte aan ondersteuning vaak beschouwd als 'te zeer beperkt' om onafhankelijk te leven. Wat onafhankelijk leven echter wel betekent is dat de steun die een persoon ontvangt moet gebaseerd zijn op zijn/haar eigen wensen, noden en keuzes om een eigen leven uit te bouwen. Mensen met een beperking moeten hun leven niet aanpassen aan de ondersteunende diensten die voorhanden zijn - het zijn veeleer de diensten die flexibel moeten inspelen op de wensen van de persoon in kwestie.

In residentiële zorginstellingen, betekent ‘ondersteuning’ krijgen meestal geholpen worden met basisbehoeften, zoals persoonlijke verzorging, eten en huishoudelijk werk, alsook enige tijd (of zelfs geen) voor rehabilitatie en recreatieve activiteiten. Plaatsing in residentiële zorg wordt vaak gemotiveerd door de noodzaak om geld te besparen, om met een beperkt aantal medewerkers een groot aantal bewoners te ’ondersteunen’. Onafhankelijk leven aan de andere kant houdt rekening met alle aspecten van iemands leven, zoals werk, onderwijs maar ook deelnemen aan de lokale gemeenschap. Ondersteuning voor onafhankelijk leven heeft niet enkel te maken met de basisbehoeften van een persoon met een beperking, maar ook met hem/haar bij te staan om toegang te krijgen tot kwalitatief hoogwaardige informatie, advies en belangenbehartiging, zoals die van organisaties van personen met een beperking. In die zin is ondersteuning geven niet zozeer iets wat je doet voor een persoon, maar veeleer met een persoon.

Bij onafhankelijk leven is het belangrijk dat de ondersteuning wordt gestuurd en gecontroleerd door de persoon met een beperking zelf en niet is gedirigeerd door dienstverleners. In de praktijk betekent dit dat de persoon met een beperking zelf mag beslissen wie zijn/haar persoonlijke assistent is, en waar en wanneer en welke ondersteuning deze zal bieden. Uiteraard is het voor mensen met grote ondersteuningsnoden belangrijk om dit goed in het oog te houden om er aldus voor te zorgen dat ze zelf de controle behouden over hun ondersteuning (en niet omgekeerd), met behulp van een belangenbehartiger indien nodig.

Uit bovenstaande misvatting volgt soms de idee dat de-institutionalisering gelijk staat met de sluiting van instellingen zonder dat daarbij nog ondersteunende diensten in de maatschappij moeten worden uitgebouwd. Zoals eerder uitgelegd, is het niet zo dat mensen met een beperking, eens in de maatschappij, alles op hun eentje zouden moeten kunnen. In landen waar de-institutionalisering niet goed gepland was, zijn veel mensen met een beperking uiteindelijk  daklozen geworden, en zo slechter af dan voordien in een instelling, precies omdat er te weinig of helemaal geen ondersteunende diensten waren opgezet. Om deze redenen moet de-institutionalisering hand in hand gaan met het ontwikkelen van aangepaste, zowel gespecialiseerde als algemene diensten die onafhankelijk leven mogelijk maken, in parallel het sluiten van instellingen.

Volgende week doorprikken we een andere hardnekkige mythe: Mensen met een beperking zullen geïsoleerd en eenzaam zijn als ze onafhankelijk leven. Onafhankelijk leven betekent dat je weg moet van je familie en dat je op je eentje moet wonen.
 

< Terug naar nieuwsoverzicht

Lid worden

Als lid van Onafhanklijk Leven vzw geniet je van interessante voordelen.

Ontdek de voordelen

Ontvang onze laatste nieuwtjes

Door jouw gegevens in te vullen, ga je akkoord met onze privacy policy.

Volg ons via social media

Klik hier en praat met ons mee

Om de gebruikerservaring van deze site te verbeteren gebruikt deze website cookies.

Akkoord