Advieslijn 03 808 22 99

Mijn beperking veranderde mijn leven, niet mijn dromen

Geschreven op vr 2 december, 2016 door Mathias Van Hove in de categorie Nieuws

Mijn beperking veranderde mijn leven, niet mijn dromen

Veertien jaar geleden reden ze op de autosnelweg, haar vriend aan het stuur. Een dronken chauffeur knalde in volle snelheid schuin achteraan tegen hen aan. ‘Ik wist niet wat er gebeurde, het ging allemaal zo snel’, vertelt Liesbeth. ‘Onze auto ging over de kop. Omdat aan mijn kant het dak tot tegen mijn hoofdsteun indeukte brak ik mijn nek.’ Een complete dwarslaesie ter hoogte van de 6de halswervel. Vanaf dat moment veranderde haar leven. 

Ik woonde pas een half jaar samen met mijn vriend. Als opvoedster werkte ik in de bijzondere jeugdzorg. Dansen, koken, in de bergen stappen, fluit en djembé spelen, daar hield ik van. Elke dag fietste ik naar mijn werk. We maakten samen plannen voor de toekomst, mijn vriend en ik. Tot die vrijdagavond. Vanaf dan zag alles er anders uit. Twee maanden op de intensieve afdeling van het ziekenhuis: wervelluxatie, klaplong, beademing. Toen ze de canule uit mijn luchtpijp haalden, bleek dat ik niet meer kon spreken. Stemband verlamd. Twaalf maanden intensieve revalidatie in het UZ Gent. Gelukkig kwam mijn spraak heel langzaam aan terug. Beweging in mijn benen, romp en vingers bleven volledig uit. Mijn armen kon ik gelukkig wel gedeeltelijk bewegen.

En wat nu?

Werken als opvoedster zat er voor mij niet meer in. Wel bleef mijn man voor mij kiezen, en ik voor hem. En wat nu? Waar zouden we wonen? Waar kon ik, in een verlamd lichaam, met een elektrische of manuele rolstoel als levenslange metgezel, opnieuw een leefbaar bestaan opbouwen? Van vooraf aan beginnen... In de huurwoning waar we voor het ongeluk pas samenwoonden, kon de rolstoel in elk geval noch draaien noch keren. Mijn ouders boden aan om een lift in hun huis te installeren en de bovenverdieping volledig voor mij, of ons, in te richten. Opnieuw bij m’n ouders intrekken? Nee, vriendelijk bedankt, dat konden we niet doen. Alles stelden we in het werk om opnieuw samen en zelfstandig te wonen. Zoveel mogelijk zoals ‘voor’ het ongeval.

Een onafhankelijk leven: met assistentie kan dat ?

Die visie leerde ik kennen van de oprichter van Onafhankelijk Leven vzw Jan-Jan Sabbe. Jan-Jan viel begin jaren ’80 uit een boom en raakte volledig verlamd. Maar bij de pakken bleef hij niet zitten. Hij wilde niet naar een voorziening, maar wel blijven leven in vrijheid. Hij spande een proces aan tegen de overheid om het geld dat naar voorzieningen ging rechtstreeks aan mensen met een beperking te geven. Zodat ze thuis konden blijven wonen en zelf hun ondersteuning regelen. Persoonlijke assistentie was geboren.
Zeker nog niet iedereen heeft zo’n budget, er zijn jammer genoeg nog altijd lange wachtlijsten. Vandaag hebben ongeveer 3000 mensen een budget voor persoonlijke assistentie en ondersteuning. En vanaf januari 2017 komen daar nog een 30 000 mensen die nu in voorziening zitten bij.

Wat kan ik nog betekenen?

Ook ik stelde vanaf het begin een assistent te werk. We woonden een aantal jaar in een voor ouderen aangepaste woning dicht bij een project zelfstandig wonen. Drie maal zes uur per week kwam een assistente me helpen: met eten maken, toilet, boodschappen, huishoudelijk werk,… Ik wilde zo snel mogelijk weten wat ik nog in de maatschappij kon betekenen en ging daarom aan de slag als vrijwilliger bij de Vlaamse Liga tegen Kanker. Dit kon enkel en alleen door de hulp die ik kreeg van mijn persoonlijke assistente.  Zij  bracht me met mijn wagen, zette me in en uit de auto met een plank en glijdoekje, trok me daar enkele treden op, legde mappen klaar waar ik anders zelf niet bij kon, maakte koffie voor de bezoekers. Tot m’n werk erop zat ging ze boodschappen voor me doen en kwam dan terug. We gingen ook samen handfietsen, dat is met mijn letsel de enige mogelijkheid om toch nog een beetje beweging te hebben.

Geen gezelschapsdame, wel mijn handen en voeten

Ik heb dan misschien wel een beperking, maar mijn dromen blijven dezelfde. Ik werd zwanger van onze oudste dochter. Ja, dat is een ander lang verhaal (lacht). Samen met mijn man, we waren ondertussen getrouwd, stond ik stil bij welke ondersteuning ik in deze nieuwe situatie nodig zou hebben en op welke momenten. Via de VDAB, Randstad, T-Interim en assistentie.net plaatste ik een vacature. Profiel: iemand die ervaring had met kindjes en die – naast het assisteren van mezelf - zin had om me te helpen met flesjes, luiers, fruitpap,… Na enkele kennismakingsgesprekken (lees: sollicitatiegesprekken) koos ik de assistente die het best bij ons gezin paste. Ik had geen gezelschapsdame nodig, maar wel iemand die mijn handen en mijn voeten kon zijn.

Ondertussen zitten onze twee flinke dochters al in de lagere school. Het leven is niet elke dag een mooi plaatje, maar we maken er het beste van. Er zijn natuurlijk meerdere factoren die een rol spelen, maar assistentie opende voor mij zeker deuren.

Persoonlijke assistentie kan ook jouw leven veranderen. Misschien heb jij wel recht op een persoonsvolgend budget (PVB) van de overheid, waarmee je assistentie en ondersteuning kan betalen? Vraag ernaar bij Onafhankelijk Leven vzw. Heb je al een PAB? Dan krijg je binnenkort sowieso een PVB. Onafhankelijk Leven vzw helpt je met de omschakeling.
Neem zeker contact met ons op wij staan voor je klaar! advies@onafhankelijkleven.be of 09/395 55 10. 

< Terug naar nieuwsoverzicht

Lid worden

Als lid van Onafhanklijk Leven vzw geniet je van interessante voordelen.

Ontdek de voordelen

Ontvang onze laatste nieuwtjes

Door jouw gegevens in te vullen, ga je akkoord met onze privacy policy.

Volg ons via social media

Klik hier en praat met ons mee

Om de gebruikerservaring van deze site te verbeteren gebruikt deze website cookies.

Akkoord