Advieslijn 03 808 22 99

Met Charlie naar Malta

Geschreven op ma 12 augustus, 2019 door Xander Berbé in de categorie Blog

Met Charlie naar Malta

Onafhankelijk Leven-lid Charlotte raakte 8 jaar geleden verlamd na een snowboardongeval. Alleen haar armen kan ze een beetje bewegen. Maar Charlie blijft niet bij de pakken neerzitten. Zo ging ze in juni naar Malta om een cursus Engels te volgen. En ook om wat vakantie te nemen, natuurlijk. Niet vanzelfsprekend, maar met de juiste assistentie lukt dat zeker. En Charlie heeft sinds anderhalf jaar een topassistente: Natacha. Zij schreef een artikel over de leuke trip die ze samen maakten én de uitdagingen waar ze voor stonden.  

Creatief en flexibel

Begin juni ging ik als persoonlijk assistente twee weken met Charlie naar Malta, waar ze een cursus Engels volgde. Het werd een avontuur dat ik nooit zal vergeten, met enige obstakels, maar vooral met onvergetelijke herinneringen, tonnen humor en prachtige mensen.

Het is nooit vanzelfsprekend om met een (elektrische) rolstoel op vakantie te gaan. Charlie wist dat al, ik heb het meer dan ooit mee beleefd. Je moet creatief en flexibel zijn, extra tijd rekenen en nergens vanuit gaan. En er zijn veel activiteiten die je moet overslaan omdat de locatie onbereikbaar is. Gelukkig bleef Charlie net als ik niet lang stilstaan bij tegenslagen en gingen we altijd snel op zoek naar een oplossing.

Het hotel

Logeren deden Charlie en ik in een mooi hotel op het puntje van het schiereiland in Saint-Julian’s. We hoopten op zeezicht, maar de toegankelijke kamers bleken uit te kijken op de parking en het hotel ernaast. Al kon je wel een streepje zee zien als je naar links keek. Always look on the bright side, zo zijn we, allebei. De kamer was een beetje verouderd, maar ze was wel volledig uitgerust met de hulpmiddelen die we besteld hadden. Oef.

Saint-Julian’s

Het kleine strand van Saint-Julian’s is omringd door hoogbouw en feestgelegenheden. Een plek waar ik nooit op vakantie zou gaan, en Charlie ook niet. Overal toeristen. Overal drukte. Jammer dat de school net in dat stuk lag, waar zelfs veel Maltezen niet graag komen. Al zijn de meeste studenten en toeristen daar net heel blij mee natuurlijk, tussen de ontelbare clubs en bars.

De school

Charlie kreeg een niveau toegewezen dat net iets hoger lag dan ze zelf dacht aan te kunnen, maar mij leek het de perfecte uitdaging. Ze had elke dag les, afwisselend in de voormiddag (9u40 tot 14u) en de namiddag (van 13u10 tot 17u30). We waren heel blij om te horen van de anciens (die al maanden in Malta zaten, can you believe it?) dat we bij de twee beste leerkrachten terechtgekomen waren. En dat waren ze inderdaad. Mega meevaller! Net als de medestudenten, waar we al snel een aantal gelijkgestemden onder vonden.

Het schoolgebouw zelf was volledig toegankelijk, tot de lift het na een paar dagen begaf. Charlie zat vast op de derde verdieping (niet in de lift) en werd na twee uur gered door vier stevige brandweermannen, die met veel moeite ook haar zware rolstoel via de trap naar beneden brachten.

Oh ja, de airco stond vaak zo koud dat Charlie’s arm verkrampte zodat ze tegen de avond nog amper haar rolstoel kon besturen. Eén keer was het zo erg dat ze vroeg of ik het over wou nemen, op haar schoot… Ik dacht dat ze een grapje maakte, maar het was gemeend. Al lachend reden we door het donker naar het hotel. Ik vroeg me af wat voorbijrijdende auto’s zouden denken, maar Charlie trok zich er niets van aan. Ik zal het nooit vergeten!

Na anderhalve week deed Charlie de finale test op haar laptop en ze was geslaagd! Ik was super fier. We hadden tegen elkaar ook enkel in het Engels gesproken (ja, ook ’s nachts) en ik hoorde elke dag hoe haar uitspraak en zinsbouw verbeterde. Great work Charlie! 

Boottochtje

Op een klein uurtje van Saint-Julian’s ligt Valletta, de hoofdstad van het kleine land. Charlie en ik deden de eerste dag al een boottour in de omgeving. Het kleurrijke houten schip zag er heel aantrekkelijk uit, maar was eigenlijk niet toegankelijk voor (elektrische) rolstoelen. Vijf sterke mannen wilden het toch proberen en in combinatie met Charlie’s draagbare ramp – hadden we wel vaker nodig, net als de vriendelijke Maltezen die haar een duwtje gaven – kregen we haar uiteindelijk aan boord. Nice! Het was zalig om van op het water naar de verstevigde stad met al haar forten te kijken.

Zwemmen

Volgens het reisagentschap zou er in het hotel een speciale lift zijn om Charlie in het zwembad te laten, maar die bleek er nooit te zijn geweest… We losten het na heel wat gepraat dan maar zelf op door Charlie’s verpleger te bellen, die er twintig minuten later stond. Hero of the day! (En nog veel meer. De stevige dertiger kon Charlie optillen als een pluimpje en liet ons per dag beslissen hoe laat hij moest komen. Super flexibel). Samen heften we haar op een luchtmatras in het verder lege zoutwaterzwembad aan de rand van de zee. Het voelde als een geweldige overwinning dat ze toch kon dobberen in de zon. 

De dag nadien stond er een meeting gepland met de sales manager van het hotel en een man die een bedrijf met ambulances heeft. Hun oplossing was dat we twee van zijn mannen mochten inschakelen als we wilden zwemmen. Nice safe. Op vraag van Charlie gooiden ze haar in het zwembad, hielden haar onder water en zetten haar in de jacuzzi. Ze verschoten van en lachten met haar durf, maar ze deden het allemaal. Thanks guys! Ik werd gelukkig van Charlie’s glunderende ogen. 

Het ‘toegankelijke’ strand

De voorlaatste dag hadden Charlie en ik ook tijd gemaakt om te gaan zwemmen in de zee, op een plek waar een lift staat voor rolstoelgebruikers. Ik had er meerdere keren over gebeld met het Rode Kruis en alles zou in orde zijn. Charlie zou kunnen zwemmen en er waren geen kwallen. Na veertig minuten stappen door de zinderende hitte kwamen we aan bij het ‘toegankelijke’ strand. Ik zag meteen dat de lift op de hoek van een puntige rots stond, net waar het water veel woeliger was dan op andere plekken, en waar je niet kon staan. De begeleider had er nog nooit mee gewerkt en wist van niets.

Vier life guards later vroegen ze of Charlie kon zwemmen. Ik zuchtte en antwoordde geïrriteerd dat ze uiteraard niet kon zwemmen… Dan zou ze niet in die rolstoel zitten. Charlie bleef haar eeuwig rustige zelf terwijl ik me druk maakte in de zoveelste ontoegankelijke situatie. Uiteindelijk zeiden ze dat het niet ging als ze niet kon zwemmen, en besloten we om zelf wel een oplossing te vinden. Met de hulp van een lieve medestudent geraakten we met de rolstoel op een rotsstrand een eindje verder. We hieven Charlie op haar luchtmatras en dobberden met haar in het azuurblauwe en verfrissende water van de zee. Dat ik mijn rug zwaar overbelast had nam ik erbij, het was eindelijk gelukt om samen in de zee te zwemmen. Als we het zelf doen, doen we het beter.

Achter de hoek was nog een speciale schommel voor rolstoelen die we natuurlijk niet konden laten passeren. De lach op Charlie’s gezicht was onbetaalbaar. We bleven nog uren plakken op een terrasje met twee geweldige mensen, en uiteindelijk werd het een superleuke dag.

Charlie & me

Het was heel gezellig om met Charlie op stap te gaan, ook al lag het tempo van de activiteiten erg hoog, net als de temperatuur (met een hoogtepunt van achtendertig graden!). Ik besefte dat ze in het dagelijks leven niet altijd de kans heeft om zoveel te doen en gunde het haar om alles uit deze ervaring te halen. Ik was daar voor en dankzij haar, dus zij mocht kiezen wat we deden. Ik wou dat zij kon genieten van twee weken vrijheid.

Charlie zei dat ze het gewend is dat dingen soms moeilijk gaan, en dat je er niets aan kan veranderen. Ik moest vaak denken aan de vele uitdagingen waarmee ze geconfronteerd wordt. Vaste uren voor verpleging, drempels, trappen, wachten, onbestaande liften, ontoegankelijke plekken en teleurstellingen. En toch hoor ik haar nooit klagen en blijft ze zo enorm positief. Respect! Je bent een bron van inspiratie.

Ik ben zó onbeschrijflijk blij dat alles gelukt is! Charlie is heel leuk gezelschap, een topvrouw, daar bestaat geen twijfel over. We waren een goed team van creatieve doorzetters en zijn elkaar niet beu geraakt, iets wat niet vanzelfsprekend is als je zo intensief samenleeft. Het was vermoeiend, maar het deed me ontzettend veel plezier om Charlie die reis, opleiding en ervaring te kunnen geven. Het was een geweldige ervaring, give thanks. Ik zou het zeker opnieuw doen voor haar. Al hoop ik dan toch op een andere locatie, want naar Malta wil ik niet meteen terug. 

Wil je graag zelf je verhaal doen? Stuur een mailtje naar xander@onafhankelijkleven.be.

Wil je graag meer weten over Charlie en Natacha? Surf zeker eens naar hun blogs: Charlie Goes en Onder de bomen

< Terug naar nieuwsoverzicht

Lid worden

Als lid van Onafhanklijk Leven vzw geniet je van interessante voordelen.

Ontdek de voordelen

Ontvang onze laatste nieuwtjes

Door jouw gegevens in te vullen, ga je akkoord met onze privacy policy.

Volg ons via social media

Klik hier en praat met ons mee

Om de gebruikerservaring van deze site te verbeteren gebruikt deze website cookies.

Akkoord