Advieslijn 03 808 22 99

'Ik hou van vechten, dan ben ik op m’n best'

Geschreven op di 23 februari, 2016 door Kim Vercruysse in de categorie Nieuws

'Ik hou van vechten, dan ben ik op m’n best'

Viviane Sorée en Jan Coppejans, de voormalig en nieuwe voorzitter van Onafhankelijk Leven vzw. Meer dan 10 jaar zette Viviane zich met hart en ziel in. Haar inzet is bewonderenswaardig, maar haar resultaten nog veel meer. Zij stond mee aan de basis van het persoonlijk assistentiebudget (PAB). Nu neemt Jan de fakkel over.

Ze zitten al te overleggen als ik binnenkom: Viviane Sorée en Jan Coppejans, de voormalig en nieuwe voorzitter van Onafhankelijk Leven vzw. Al meer dan 10 jaar zet Viviane zich met hart en ziel in. Haar inzet is bewonderenswaardig, maar haar resultaten nog veel meer. Zij stond mee aan de basis van het persoonlijk assistentiebudget (PAB), een mijlpaal in het leven van heel wat mensen met een beperking. Het was zij die er van in het begin bij was. Geen gewoon artikel over een voorzitterswissel dus. Maar wel een afscheidsbabbel met een heel grote madam. 

Viviane, hoe kijk je terug op 10 jaar voorzitterschap?

Viviane Sorée: ‘Met een stuk fierheid natuurlijk. Ik ben blij dat ik dit heb kunnen doen. In feite was het niet de bedoeling dat ik voorzitter zou worden. Het begon allemaal toen het PAB wettelijk werd in 2000 en Independent Living Vlaanderen over ging in een budgethoudersvereniging. Jan-Jan Sabbe en Eddy Denayer, de grondleggers van Independent Living, vroegen me om coördinator van die organisatie te worden. We hadden wel kennis over persoonlijke assistentie en wat erbij komt kijken. Maar we hadden niets van structuren en ervaring als dienstverlenende organisatie. Andere budgethoudersverenigingen hadden dat wel: zij waren ingebed in de mutualiteiten, hadden gebouwen, kanalen, … Wij hadden niets, alleen onze kennis. Ik heb veel moeten leren, met vallen en opstaan. Toen ik een aantal jaar coördinator was, zei Jan-Jan: ‘ik ga stoppen als voorzitter’. En iedereen keek naar mij. Zo heb ik mij in mijn leven al veel laten verleiden (lacht).’

Als je terugkijkt, wat is voor jou persoonlijk je grootste verwezenlijking?

Viviane: ‘Persoonlijk? Elke verwezenlijking in een organisatie bereik je samen. Laten we zeggen dat ik op bepaalde momenten een echte pitbull ben geweest. Dat zou je niet zeggen hé? Ik hou van vechten, dan ben ik op m’n best. Vanaf de jaren ’80 ben ik beginnen lobbyen voor persoonlijke assistentie. Als ik zeg lobbyen, bedoel ik écht lobbyen. Tot vervelens toe. Ik moet zeggen dat politici mij niet altijd graag zagen komen. Ook wilde ik, samen met Jan-Jan, van onze budgethoudersvereniging een echt kenniscentrum maken. Mutualiteiten hebben dat, politieke partijen en vakbonden hebben een eigen studiebureau. Wij moesten dat ook hebben. Want dat is wat je sterk maakt: dat je fundamentele ideeën kan uitwerken en dat je zo kennis kan opbouwen en uitdragen. Op dat cruciaal moment is Jan-Jan gestorven en heb ik mijn schouders hier verder onder gezet. Vandaag durf ik wel zeggen dat Onafhankelijk Leven vzw dé voortrekker is als het op kennis aankomt.’

                          ‘Laten we zeggen dat ik op bepaalde momenten een echte pitbull ben geweest’

Big shoes to fill, Jan. Wat een afscheid leek als operationeel directeur in de organisatie, bleek eigenlijk een comeback als voorzitter. Een grote sprong?

Jan Coppejans: ‘Ja en nee. De opdracht is natuurlijk helemaal anders. Ik was operationeel directeur binnen de organisatie. Dat wil zeggen dat ik de interne organisatie stroomlijnde: zowel inhoudelijk als financieel. Het is in veel sociaal culturele organisaties zo dat medewerkers veel energie steken in alles wat te maken heeft met de interne organisatie. En dat is niet gezond. Ze moeten die tijd en energie houden om hun echte taken uit te voeren: naar buiten komen en de missie van de organisatie vervullen. De rust in huis terugbrengen, dat was mijn hoofdtaak. In september zei ik tegen Koen (directeur Onafhankelijk Leven vzw, nvdr): ‘ik denk dat mijn opdracht erop zit’. Net op dat moment kondigde ook Viviane aan dat ze zou stoppen als voorzitter. In die zin was het dus geen grote sprong, het is allemaal heel natuurlijk gegroeid.’

Hoe zien jullie de toekomst van Onafhankelijk Leven vzw?

Viviane: ‘Mijn droom is dat Onafhankelijk Leven vzw verder uitgroeit tot een heel sterke bijstandsorganisatie die het verschil maakt. Bovendien moeten we ons blijven profileren als een organisatie met betrokkenheid van de mensen zelf. Mensen met een beperking zijn de kern. Daar maak je het verschil. Kwaliteit blijven leveren, kennis verder uitbouwen en de voorloper blijven, zijn natuurlijk ook cruciaal.’

Jan: ‘Leren van het verleden, leven in het heden en je voorbereiden op de toekomst. Wat we verwezenlijkt hebben moeten we met onze twee handen vasthouden, maar we mogen er niet in blijven hangen. Volgend jaar verdwijnt het PAB en komt het persoonsvolgend budget (PVB) in de plaats. Onafhankelijk Leven vzw wordt bovendien een bijstandsorganisatie met een pak nieuwe taken. We zitten duidelijk in een transitie. Wat gaan we bieden aan ons publiek? De budgethouders? Welke nieuwe diensten willen we uitbouwen die beantwoorden aan de nieuwe behoeften? Een pak nieuwe doelstellingen die we enkel met de juiste partnerschappen zullen bereiken. Daarbij moeten we onze missie blijven vasthouden: Onafhankelijk Leven vzw als grote onafhankelijke groep die geen rekening moet houden met de zuilen. Zo kunnen we een stuk meer bieden dan alle anderen.’ 

Viviane: ‘Iedere sterkte is natuurlijk ook een zwakte en omgekeerd. Ons in het veld blijven positioneren, zal niet makkelijk zijn. Andere organisaties hebben historisch macht opgebouwd door hun structuren. En die kunnen dat gebruiken om respect af te dwingen. Maar ik zeg altijd: ‘je kunt respect hebben door macht uit te oefenen, maar dat is geen echt respect.’ Je moet respect opbouwen door wat je doet, je integriteit, je authenticiteit en dat is veel degelijker. Ik ben natuurlijk niet naïef, ook dat respect kan snel aan diggelen vallen. We gaan creatief en proactief moeten zijn om meer mensen te bereiken.’

Jan: ‘Dat is waar. Maar ook al hebben wij die kanalen niet voor de toeleiding van mensen met een beperking, toch zijn we de grootste budgethoudersvereniging geworden. Dat is toch niet onbelangrijk hé? Er zijn dus blijkbaar heel veel mensen, budgethouders, die waarde hechten aan het idee en de filosofie die wij uitdragen.’

Als je in het beleid voor mensen met een beperking één ding zou mogen veranderen, wat is dat dan?

Jan: ‘Dat ze mensen met een beperking als gewone mensen behandelen, niet als een aparte groep.’

Viviane: ‘Ik ben een beleidsmens hé, een beleidsmens met een droom. Mijn droom is dat er een allesomvattende antidiscriminatiewetgeving komt. En dat het niet alleen bij wetgeving blijft, maar dat het ook echt in de praktijk wordt omgezet. Beleidsmakers moeten stoppen met ons in het hokje ‘welzijn’, bij de zorg te duwen.’ Beleid voor  mensen met een beperking valt onder alle beleidsdomeinen, is een mensenrechtenkwestie.

                      ‘Toegankelijkheid is meer dan een trapje alleen. Het is toegankelijkheid in de breedste zin van                                                                        het woord waar we naar moeten streven’

Wat mag er zeker niet ontbreken in jouw antidiscriminatiewet?

Viviane: ‘Ik zou beginnen met toegankelijkheid. In een toegankelijke samenleving zijn er al veel drempels weggenomen voor mensen met een beperking. Zeg nu zelf: als ik ergens binnenkom in mijn manuele rolstoel, geduwd door mijn assistent. Of ik rol gezwind binnen met mijn elektrische rolstoel. Een heel ander beeld, toch?’

Jan: ‘Toegankelijkheid is natuurlijk meer dan een trapje alleen. Het is toegankelijkheid in de breedste zin van het woord waar we naar moeten streven: toegankelijkheid van het onderwijs, de gezondheidszorg, op de arbeidsmarkt, … Die toegankelijkheid zou vanzelfsprekend moeten zijn, gewoon een deel van het leven.’

Viviane: ‘Neem nu toegankelijke huisvesting. Er zijn zoveel bouwvoorschriften, waarom kan toegankelijkheid geen criterium zijn? Aanpasbaar bouwen, voor later. Ook oude mensen kunnen hier baat bij hebben. Wat ben je nu met een budget voor een persoonlijke assistent als je geen toegankelijke woning vindt?’

Waar staat Onafhankelijk Leven vzw over nog eens 10 jaar?

Jan: ‘Het is nog altijd een sterke, onafhankelijk groep die in de samenleving staat. En ondersteuning biedt aan een grote groep mensen met een beperking. Op beleidsniveau zijn we een gelijkwaardige partner. En binnen 20 jaar? Dan mogen we niet meer bestaan. Dan zijn alle problemen van de baan. Misschien is dat een utopie, maar dat zou toch de finaliteit moeten zijn hé?’

        ‘Binnen 20 jaar mag Onafhankelijk Leven vzw niet meer bestaan. Want dan zijn alle problemen van de baan’

Heb je nog een goede raad voor Jan?

Viviane: ‘Blijf altijd authentiek. Het is soms moeilijk, er komt van alles op je af, maar laat je niet leiden. En blijf er altijd over waken dat je als organisatie wel professioneel moet zijn, maar dat de mensen waarover het gaat de kern van je organisatie blijven. Zorgen voor een traktatie tijdens overlegmomenten kan ook geen kwaad (lacht). Mensen appreciëren dat, je geeft ze een warm gevoel en het is goed voor de informele contacten.

Je hoort het, Jan, authenticiteit en af en toe een taartje. Dan rest me enkel nog dit: bedankt, Viviane en welkom, Jan. We horen nog van jullie, ongetwijfeld.

< Terug naar nieuwsoverzicht

Lid worden

Als lid van Onafhanklijk Leven vzw geniet je van interessante voordelen.

Ontdek de voordelen

Ontvang onze laatste nieuwtjes

Door jouw gegevens in te vullen, ga je akkoord met onze privacy policy.

Volg ons via social media

Klik hier en praat met ons mee

Om de gebruikerservaring van deze site te verbeteren gebruikt deze website cookies.

Akkoord