Advieslijn 03 808 22 99

Het reisavontuur van Sebastian

Geschreven op ma 5 juli, 2021 door Sebastian Dürr in de categorie Getuigenis

Het reisavontuur van Sebastian

Reizen met een grote elektrische rolstoel is niet altijd evident en al zeker niet wanneer je het vliegtuig wil nemen, zo ondervond ook Sebastian Dürr toen hij een tijd geleden voor een conferentie naar Salzburg reisde. Reizen is altijd een beetje avontuur, maar soms krijg je meer dan je gehoopt had.

Hieronder lees je het opmerkelijke reisverslag van Sebastian:

De vzw waarvoor ik vrijwilligerswerk doe, vroeg mij een tijd geleden (nog voor corona) of ik hen wou vertegenwoordigen op een conferentie op 5 mei van een niet nader genoemd jaar in Salzburg. Ik vertel er maar meteen bij dat ik gehandicapt ben en in een elektrische rolstoel zit. Dat had ik bij het boeken van mijn ticket ook braaf doorgegeven samen met de afmetingen van mijn rolstoel. 4 mei, de dag voor de conferentie, vertrek ik dus goed gezind met mijn assistente richting Zaventem.

Snel ingecheckt en daarna vlot naar de gate voor het eerste stuk van onze reis naar Frankfurt. Als "echte" (als in: iemand die niet ‘even’ kan stappen) rolstoeler tillen een paar medewerkers van de airline je aan het vliegtuig uit je rolstoel en op een smalle stoel waarmee ze jou gemakkelijker door de gang naar je plaats kunnen brengen. Idealiter gebeurt dit vóór iedereen instapt. Het is namelijk nogal ‘ambetant’ als je door een vol vliegtuig met jouw poep tegen alle knieën botsend naar achteren in het vliegtuig vervoerd moet worden. Om de een of ander reden lukt dit echter bijna nooit... en zo ga ik ook deze keer weer eens als laatste hotsend en botsend het vliegtuig in.

Daar staat mijn rolstoel.. op de tarmac

Van zodra we goed en wel in onze stoelen zitten, zie ik uit de een ooghoek mijn rolstoel nog op de tarmac staan, en uit de andere ooghoek spot ik een, laat ons zeggen, professionele nervositeit voor de cockpit. Uiteindelijk komt een verantwoordelijke naar mij toe en fluistert beschaamd: "Meneer, we krijgen uw rolstoel niet in het vliegtuig omdat u te laat was en de bagageruimte zit vol", waarop ik antwoord: "Spijtig genoeg is het voor mij geen optie zonder mijn rolstoel te reizen omdat ik (zoals u daarjuist zag) niet kan stappen. Ik was trouwens ruim op tijd aan de gate maar ik ben pas als laatste het vliegtuig op gemogen". Zij weer naar voor, weer hevige discussies, zij weer terug: "Het gaat echt niet, maar ik kan u aanbieden dat wij de rolstoel op de volgende vlucht zetten die dan kort voor uw vertrek naar Salzburg in Frankfurt toekomt. Of hij komt een vlucht later naar Salzburg en zal dan vanavond naar het hotel gebracht worden. Ondertussen krijgt u wel een manuele rolstoel van ons. Alternatief is dat u terug uitstapt (allez rolt) en dan met de rolstoel samen de latere vlucht neemt". Nu, gaan rolstoelers zeggen, heb ik de eerste doodzonde begaan: ik koos ervoor om zonder mijn rolstoel te vliegen. Omdat mijn vervoer van de luchthaven in Salzburg naar het hotel al geregeld was, dacht ik dat ik de twee uur lay-over in Frankfurt in een leenrolstoel wel zou overleven. En wie weet, misschien word ik wel gewoon op tijd met mijn rolstoel in Frankfurt verenigd. Uiteindelijk is dat toch niet de eerste keer dat een luchtvaartmaatschappij zoiets doet!

En hup, weg zijn wij. De mededeling van de kapitein nog: "Dear passengers door een vertraging bij het beladen van het vliegtuig hebben wij een kleine vertraging opgelopen...."

Haalt hij het of haalt hij het niet?

In Frankfurt worden mijn assistente en ik tijdens de twee uur lay-over door allemaal zeer vriendelijke mensen van hier naar daar gesleurd om uit te leggen wat er aan de hand was en om te regelen dat mijn rolstoel ook meteen van de volgende vlucht gehaald zou worden en ze toch nog samen met mij op mijn vlucht naar Salzburg zou geraken. Ik kan je wel vertellen dat ik in die twee uur veel technische termen uit de wereld van bagage handling heb geleerd. Op het einde heb ik er het volle vertrouwen in dat dit goed gaat komen! Uiteindelijk is dat toch niet de eerste keer dat een luchtvaartmaatschappij zoiets doet!

Daarna: zelfde procedure, naar het gate en het vliegtuig op. Deze keer mag ik per uitzondering als eerste het vliegtuig op! Nadat alle andere passagiers ingestapt zijn, weer commotie aan de cockpit en iemand van het luchtvaartpersoneel die komt vragen: “Meneer u bent zonder rolstoel in gestapt, waar is u rolstoel?". Waarop ik: "Ik had gehoopt dat u mij dit ging zeggen omdat die uit Brussel,... weer de hele uitleg... en dat die nu met mij op deze vlucht zit". Zij: "Daar weten wij niks van". Ik: “Maar de mensen van de luchthaven hebben gezegd dat...". Zij: "Die zeggen dat altijd". Zij weer weg in richting cockpit, weer commotie, weer terug: "Hebt u een case nummer?" Ha, dankzij mijn nu uitgebreid vocabulaire in bagage handling weet ik onmiddellijk wat zij wil en geef haar mijn dossiernummer, zij weer weg en terug: "Meneer, wij vinden u rolstoel niet en moeten nu echt vertrekken u hebt dus de keuze of u stapt uit en wacht op uw rolstoel of we nemen u mee naar Salzburg, u krijgt daar een rolstoel van de luchthaven en wij brengen die rolstoel met de volgende vlieger vanavond naar het hotel. Klinkt bekend,... Ik dus naar Salzburg. Uiteindelijk is dat toch niet de eerste keer dat een luchtvaartmaatschappij zoiets doet!

Mededeling van de kapitein: "Dear passengers door een vertraging bij het beladen van het vliegtuig zijn wij een kleine vertraging opgelopen...."

Rolstoel alleen op stap... met de taxi

Eens toegekomen in Salzburg, weer naar ‘lost luggage’, weer een nieuwe ‘case nummer’ en dan naar het hotel. Ingecheckt, bagage op kamer gezet en iets gaan eten. Nu moet je weten dat ik tetrapleeg ben. Dat betekent dat ik (zoals ik het verwoord) buiten mijn verlamde benen ook geen ‘goeie handen’ heb om een gewone rolstoel te duwen. Mijn vingers schuiven over de hoepels en ik lijk dan een beetje zoals een vis op de grond die ligt te flapperen maar zich in geen richting voortbeweegt. Mijn assistente moet mij dus overal heen duwen.

Stipt met de aankomst van mijn dessert gaat mijn telefoon. Ik pak op en het is de vriendelijke dame van de luchtvaartmaatschappij: "Mijn excuses voor het storen maar wij krijgen uw rolstoel niet op vlieger naar Salzburg omdat hij daar niet in past". Ik, bijna stikkend van mijn tiramisu: "Mevrouw, ik ben hier op een conferentie waar ik morgen een presentatie moet geven en ik ben vast beraden dit vanuit mijn eigen rolstoel te doen!" Zij, heel enthousiast: "Weet u wat, wij brengen de stoel naar München!" Ik: "Maar ik ben in Salzburg!" Zij: "Ja, wij brengen die dan met een taxi naar Salzburg en u hebt die ‘s ochtends" Nu ik enthousiast: "Jaaa, doe maar!"

Slapeloze nacht

Ik kruip in mijn bed en probeer tenminste een goeie nacht slaap te krijgen. Midden in de nacht schrik ik wakker: "Als die rolstoel nu twee keer niet op het vliegtuig vanuit Brussel naar Frankfurt en van Frankfurt naar Salzburg paste, dan zit het er volgens mij dik in dat die op hetzelfde traject terug naar Brussel daar ook niet op geraakt!" Die gedachte houdt mij 3 uur lang wakker!

Om 8.00 uur de volgende ochtend gaat de telefoon. De luchtvaartmaatschappij om te zeggen dat mijn rolstoel aan de receptie van mijn hotel staat. Voor de dame aan de lijn kan ophangen vraag ik toch maar even of zij weet hoe ik 's avonds terug naar Brussel zou geraken. Beseffend dat ik misschien een punt heb, belooft ze terug bellen. Inderdaad, 15 minuten later gaat mijn telefoon: "Wij gaan u vanavond met een taxi naar München rijden en vandaaruit op een directe vlucht naar Brussel zetten". Lovely! Terwijl ik deze vrolijke boodschap verneem, was mijn assistente ondertussen naar de receptie om mijn rolstoel te halen. Na een kwartier komt ze terug: "Ik krijg die rolstoel niet aan de praat!"

Reddende engel

Ik weet niet waarom, maar iets had mij de avond voordien ervan weerhouden om de rolstoel van de luchthaven bij de receptie achter te laten en terug mee te geven met de rolstoelbrengers. Dit kwam nu handig van pas zodat ik met de luchthavenrolstoel naar de receptie kon. Om daar dan vast te stellen dat mijn rolstoel inderdaad niet meer werkte. De tijd begint te dringen en er is duidelijk niks meer aan te doen: ik zal mijn presentatie vanuit die luchthavenstoel moeten geven, mijn ‘dode vis moves’ incluis. Gelukkig vinden de organisatoren van de conferentie een mecanicien die mijn elektrische rolstoel weer aan de praat krijgt, zodat ik het tweede deel van de conferentie dan toch vanuit mijn eigen stoel kan bijwonen.

"Je bent toch echt zeker hè?"

Stipt om vijf uur staat de taxi voor de deur en twee en half uur later zijn wij in München. Bij het in-checken laat ik de vriendelijke dame nog een keer bevestigen dat mijn stoel ook echt in de bagageruimte van dit vliegtuig past. "U hebt uiteindelijk toch de dimensies van uw rolstoel doorgegeven en die werden bevestigd dus dat komt wel in orde", zegt ze met een geruststellende glimlach. Gelet op de voorgeschiedenis ben ik iets minder naïef en ik vraag haar beleefd om toch maar een keer de ‘operations’ (dat noemt zo, weet ik sinds Frankfurt) te bellen en dit toch nog een keer extra te bevestigen. Zij doet dit en het wordt bevestigd: "Het is uiteindelijk niet de eerste keer dat wij zo iets doen".

Om negen uur stipt staan we aan de gate. En weer ga ik als laatste het vliegtuig op, hotsend en botsend op de vervoer-rolstoel door de vlieger tot helemaal achteraan op onze plek. Je voelt het al aankomen.... Een belangrijk iemand met een ernstig gezicht komt in mijn richting. Ik probeer hem niet rechtstreeks aan te kijken, alsof dit zou helpen tegen wat ik vrees zal gebeuren. Het helpt niet: “Meneer, wij krijgen u rolstoel niet in de bagageruimte!" Ik sta op het punt om alle opgespaarde frustraties van de voorbije dagen over de kop van deze laatste arme onschuldige kleinste schakel in het grote luchtvaartuniversum uit te storten wanneer hij een nanoseconde later een vriendelijke glimlach zegt: “Als we de stoel plat mogen leggen, dan gaat het wel. We zorgen dat de stoel goed vastgemaakt en beschermd wordt zodat hij niet kapot gaat". Oef.... met alle kracht bundel ik al mijn resterende energie en bevestig met de worden "Neen dan loopt de diesel eruit" en ik knipoog. Dat een rolstoel liggend transporteren ook een doodzonde is, ben ik mij zeer bewust. Maar ik wil alleen nog naar huis.

Eens we in de lucht zijn, doet de kapitein zijn bekende praatje en hij verontschuldigt zich nogmaals voor de vertraging opgelopen door de late aankomst van bepaalde bagage die dan nog moest vastgebonden worden. Klinkt bekend, maar ik word het nauwelijks gewaar. Ik val in slaap met de vraag waarom zij de rolstoel niet vanaf de eerste keer plat gelegd kunnen hebben. Het zal een mysterie blijven maar het kan mij echt niet meer schelen!

Oh ja, 5 mei was Independent Living Day. De conferentie: iets over barrièrevrijheid en een inclusieve samenleving voor mensen met een handicap. De vzw: Onafhankelijk Leven!

< Terug naar nieuwsoverzicht

Lid worden

Als lid van Onafhanklijk Leven vzw geniet je van interessante voordelen.

Ontdek de voordelen

Ontvang onze laatste nieuwtjes

Door jouw gegevens in te vullen, ga je akkoord met onze privacy policy.

Volg ons via social media

Klik hier en praat met ons mee

Om de gebruikerservaring van deze site te verbeteren gebruikt deze website cookies.

Akkoord