Advieslijn 03 808 22 99

Free your mind!

Geschreven op vr 16 maart, 2018 door Cor Van Damme in de categorie Nieuws

Free your mind!

And the rest will follow... In het verhaal van Marijn komt volgend signaal als een uitgestoken middenvinger tevoorschijn : trek je geen bal aan van de gangbare norm in onze samenleving. 

Ik ben Marijn Depraetere en maak sinds mijn 13de gebruik van een electrische rolstoel. Vandaag ben ik 37, vader van twee kinderen, echtgenoot, rolstoel-atleet en student aan de universiteit. Hoezo, beperkt? Ik ben minder mobiel en heb dus meer assistentie nodig. Het is niet handiger om in een rolstoel te zitten dan om te wandelen, zeer vaak is dit een enorme beperking. Maar het is belange niet zo beperkend als de meeste mensen denken. Vroeger beperkte ik mezelf door het drukkende referentiekader van anderen over te nemen. De verwachtingen van anderen bepalen voor een groot stuk je zelfbeeld, voor mensen met een handicap is dat al te vaak een negatief effect. Doorbreken van dit zelfstigma was niet simpel maar het was een bevrijding. Het heeft me geactiveerd om anderen te helpen hetzelfde te bereiken.

Dankzij een elektrische rolstoel, een thuisverpleegster, het assistentiebudget, toegankelijke universiteitsgebouwen en nog veel meer kan en moet iedereen met een beperking in gang schieten. Het is een voorrecht om in zo’n toegankelijke samenleving te leven. Laat ons dit dan ook maximaal gebruik maken van deze kans. Het is hét moment om de norm te doorbreken. Het is aan ons om te tonen dat een handicap niet beschouwd moet worden als een ‘tekort’, een ‘vermindering’, een ‘probleem’.

Elke dag kom je dit denkbeeld tegen. Je kan het met een groot woord ‘validisme’ noemen. De specifieke aanpak van mensen met een beperking wordt als ‘afwijkend’ en dus problematisch bestempeld. De trein nemen bijvoorbeeld, dat doe ik anders dan anderen. Op zich geen probleem. Toch wordt dit geproblematiseerd met reservatieverplichtingen en begeleiders in fluo hesjes. Het feit dat ik een hellend vlak nodig heb als er drempels opduiken is op zich geen probleem. Toch lijkt het vaak dat uitbaters van horeca zaken gepijnigd worden als ik hen hierop wijs. Cinema’s waar je enkel hélemaal vooraan kan zitten of aula’s enkel hélemaal achteraan, nog zoiets. Een stoeltje weghalen volstaat om tussen de rest te kunnen zitten. Maar dat zou te weinig problematisch zijn lijkt wel, we installeren liever een opzichtig voorbehouden plaats ver weg van de rest. De maatschappij is structureel zo georganiseerd dat van mij verwacht wordt alles abnormaal te gaan doen.

Ik ben dankbaar voor de ondersteuning maar nu luister ik enkel nog naar mijn eigen verwachtingen. En die zijn gewoon niet problematisch. Ik heb mijn vrouw ontmoet terwijl ik pintjes tapte achter de toog van het jeugdhuis. Doodgewoon. Ik ben student aan de UGent en pendel bijna dagdagelijks. Geen probleem.. Ik speel hockey met mijn zoontjes en zeker deze laatsten waren door niemand verwacht. Ik echter had ze helemaal zo mooi verwacht.

Een actief leven leiden en je verwachtingen niet laten filteren door de norm in onze samenleving, dat is ook activisme. Daaraan doe ik graag mee!

Wil jij ook graag vertellen hoe jij op jouw manier een activist bent? Cor hoort het graag!

< Terug naar nieuwsoverzicht

Lid worden

Als lid van Onafhanklijk Leven vzw geniet je van interessante voordelen.

Ontdek de voordelen

Ontvang onze laatste nieuwtjes

Door jouw gegevens in te vullen, ga je akkoord met onze privacy policy.

Volg ons via social media

Klik hier en praat met ons mee

Om de gebruikerservaring van deze site te verbeteren gebruikt deze website cookies.

Akkoord