Advieslijn 03 808 22 99

De schattige West – Vlaming uit Spanje

Geschreven op vr 8 juli, 2016 door Mathias Van Hove in de categorie Nieuws

De schattige West – Vlaming uit Spanje

Stijn plande een trip naar de VS. De gebeurtenissen op 22 maart stuurden zijn plannen een heel andere richting uit. Wat een ‘road trip’ moest worden in Amerika werd een heus avontuur in Zuid Europa. Dansen, een schattige West - Vlaming, regen in Frankrijk, ontoegankelijkheid, … beleef mee het reisverhaal van Stijn en zijn assistentes.

De Verenigde Staten van Amerika, met zijn dromen en zijn “sky is the limit”. Het schijnt dat ook rolstoelers daar moeiteloos kunnen laveren. Als bestemming voor mijn eerste verre reis met twee reislustige compagnons Kim en Katrien leek de VS dus geen slechte keuze. Dat was plan A. Geen plan A zonder plan B natuurlijk.

Een aanslag op gewone mensen zoals wij

Tijdens de maanden lange voorbereiding van plan A dwaalden de gedachten al eens af naar plan B, maar niet voor lang, want dat leek toen gewoon een andere droom, voor later...
Tot de week voor ons vertrek de aanslagen in Brussel plaatsvonden. Een aanslag op gewone mensen als wij, die op reis wilden vertrekken maar nooit zouden aankomen. Voor hen was er geen plan B meer.
Onze vlucht werd geannuleerd. Veel tijd voor ontgoocheling was er niet. Alles was geregeld om een maand weg te zijn, dus we wilden zo snel mogelijk vertrekken. Hop in de auto met al de bagage en rijden maar. Plan B voerde ons door Frankrijk, Spanje en Portugal. Zonder al te veel te reserveren reden we het avontuur tegemoet.

Lekker chillen en dansen, meer moet dat niet zijn

Na twee dagen in de regen door Frankrijk was daar eindelijk de Spaanse zon. De eerste echte rustplaats vonden we in Peñíscola. Even op adem komen met zon, zee en strand. Van daar ging het naar Alicante. Hier zaten we letterlijk tussen de palmbomen in “Apartamentos El Palmeral de Madaria Alicante”. Lekker chillen aan het zwembad en gaan dansen in de Puerto Meer moest dat niet zijn!
Bij onze volgende stop in de buurt van Granada liep het even mis. Het huisje dat we een paar dagen voordien hadden gereserveerd zag er zo mooi uit op de website, maar in werkelijkheid was het klein, kil en toch niet zo rolstoelvriendelijk. Geen zin om hier te blijven. Dan maar op goed geluk richting kust.

Ontmoeting met een schattige West - Vlaming

Aan een tankstation leidde een lieve local ons naar Nerja (nooit van gehoord), iets verderop.
Een fantastische suggestie, zo bleek. Een prachtig stadje waar alles aanwezig is, inclusief Belgen. Bij toeval kwamen we bij een schattige West-Vlaming terecht die er een aantal appartementen verhuurde samen met zijn Thaise (en zoals het cliché wil, 25 jaar jongere) vrouw. Wij namen een aantal dagen intrek in Casa Charlotte, genoemd naar zijn kleindochter. Het appartement was perfect voor ons. We genoten van flamenco, lekker eten, prachtige zonsondergangen en idyllische strandjes. Nerja heeft mijn hartje gestolen!

Portugal mooi maar rolstoel onvriendelijk

Volgende stop: Portugal! Daar hadden we voor een week een huis gereserveerd in de zuidelijke Algarve. Spannend, maar het bleek een schot in de roos. Een ruime villa met zwembad. Wheelchair heaven. Er geraken was wel telkens een uitdaging, maar zelfs in het pikdonker chauffeerde Kim ons naar onze casa doorheen de smalste weggetjes, alsof ze nooit iets anders gedaan had. Portugal is mooi, heel mooi, maar helaas niet zo rolstoelvriendelijk.

Iemand die er een been breekt komt niet meer buiten, zo vertelde men. En je merkt inderdaad een duidelijk verschil met bijvoorbeeld Spanje. Voor we het wisten was het alweer tijd om de terugreis in te zetten. Via Oropesa, waar we logeerden in een prachtig kasteel, maakten we nog een driedaagse stop in Zaragoza. Wondermooie, ruime en zeer rolstoelvriendelijke stad. We gingen nog eens loos en vierden Katrien haar verjaardag. Het einde was nu echt nabij. Nog twee dagen Frankrijk en we waren terug thuis...

Super merci, muchos gracias, muito obrigado  aan mijn reisgezellen/assistentes

Geen moment heb ik nog gedacht aan de reis naar de VS. Deze reis was een ongelooflijke ervaring, dankzij mijn assistenten Kim en Katrien. Zij waren dag en nacht mijn armen en benen, mijn verpleegsters, mijn koks, mijn chauffeurs, mijn bagagedragers, mijn problem solvers. En bovenal: superleuke reisgezellen! Super merci, muchos gracias, muito obrigado! Ik ben Stijn Vlerick, 31 jaar en heb al PAB sinds 2003. Dankzij dit systeem kan ik mijn ouders voor een stuk ontlasten en zelf ook mijn leven uitbouwen. Als je dan ook nog eens assistenten naast je hebt die graag reizen is dat meer dan meegenomen!

Heb je zelf een verhaal dat je graag wil delen? Reisverhalen, levensverhalen, grappige situaties, ... stuur gerust door naar mathias@onafhankelijkleven.be 
 

< Terug naar nieuwsoverzicht

Lid worden

Als lid van Onafhanklijk Leven vzw geniet je van interessante voordelen.

Ontdek de voordelen

Ontvang onze laatste nieuwtjes

Door jouw gegevens in te vullen, ga je akkoord met onze privacy policy.

Volg ons via social media

Klik hier en praat met ons mee

Om de gebruikerservaring van deze site te verbeteren gebruikt deze website cookies.

Akkoord