Advieslijn 03 808 22 99

“Een handicap brengt complicaties mee, maar er zijn nog ontzettend veel dingen mogelijk”

Geschreven op vr 4 november, 2022 door Liesbeth Vergauwen in de categorie Getuigenis

“Een handicap brengt complicaties mee, maar er zijn nog ontzettend veel dingen mogelijk”

Luc is één van de ambassadeurs van Onafhankelijk Leven. 6 jaar geleden viel hij in een schacht van 7 meter diep, brak zijn rug op meerdere plaatsen en kreeg te horen dat hij nooit meer zou kunnen lopen. “Het is belangrijk om te aanvaarden wat mij overkomen is”, leerde Luc. “Ook binnen mijn beperking zijn er nog veel dingen mogelijk. Daar ben ik de voorbije jaren naar op zoek gegaan.”

“Je zal nooit meer kunnen lopen”

Luc Buntinx (60) is geboren in 1962 en had een gewone jeugd. Hij ging studeren, trouwde, kreeg 2 kinderen en richtte meerdere bedrijven op. Op 5 september 2016 sloeg het noodlot toe. 

“Ik ben thuis in een technische schacht gevallen, zo’n 6 à 7 meter diep, op een betonnen vloer”, vertelt Luc. “Daardoor is mijn rug op meerdere plaatsen gebroken. De ergste breuk was een T2-dwarsleasie waarbij mijn T3-wervel versplinterd werd.”

Na de operatie brengt zijn vrouw hem het slechte nieuws: ‘Je zal nooit meer kunnen lopen’. Op de IC-afdeling leert hij terug ademen, slikken, praten en bewegen. Daarna kan hij in de campus Pellenberg terecht voor de revalidatie.

Dure aanpassingen

In april 2017 mag Luc terug naar huis na een lange en zware revalidatieperiode. Luc heeft een dure elektrische rolstoel nodig. Zijn werkcontacten organiseren een benefiet waarmee hij die kan aanschaffen. “Tijdens mijn opname in Pellenberg zijn er een reeks vrienden elke zaterdag, voor meer dan een jaar lang, druk in de weer geweest om mijn garage om te bouwen tot een hypermoderne aangepaste slaap- en verblijfskamer met alle nodige faciliteiten”, vertelt Luc. "Ik zal mijn vrienden eeuwig dankbaar zijn. In nood kent men zijn vrienden." 

Een nieuwe start

Het leven rolt verder, met vallen en opstaan, letterlijk en figuurlijk. “Op een zaterdag eind 2017 wordt mijn 18-jarige zoon Ruben dood aangetroffen. Voor ons gezin staat de wereld opnieuw stil. Voor ouders is het overlijden van een kind het ergste wat je kan overkomen. Maar we moesten verder, met onvoorstelbaar veel verdriet en met het gemis van onze lieve zoon.” 

Luc beslist om zijn leven een nieuwe wending te geven. “Waar ik tot dan meester was in het manipuleren van koude technologie, besloot ik om activiteiten te kiezen waarbij ik anderen kan helpen op een warme manier. Dat geeft mij dezelfde voldoening als vroeger met mijn technische verwezenlijkingen.”

“Als lid van de Ethische Toetsingscommissie in het Jessa-ziekenhuis heb ik een tijd documenten gecontroleerd om na te gaan of de belangen van patiënten niet uit het oog verloren werden. Momenteel ben ik ben lid van de patiëntenambassade van de UHasselt waar ik in het managementteam zit van een nieuwe masteropleiding. En ik zet me in als bestuurslid van de lotgenotenvereniging OVOK (Ouders Van Overleden Kinderen).” 

Sportieve uitdaging

Bovendien gaat Luc ook een sportieve uitdaging aan. Hij startte met G-karate, een variant van karate die is aangepast aan mensen met een beperking. “Compleet onverwachts krijg ik de microbe te pakken”, legt Luc uit. “Na enige tijd stelt mijn trainer voor dat ik deelneem aan een wereldkampioenschap in Boedapest. En dat terwijl ik nog nooit verder dan de kerktoren van Zonhoven geweest was met mijn rolstoel en ik in mijn heel middelbaar onderwijs nooit een turn- of zwemles bijgewoond had.” Hij zoekt een geschikt en aangepast hotel, aangepast transport, een aangepast bed en een verpleegkundige die kon meereizen voor 5 dagen en vertrekt. 

“Ik begreep niet veel van de hele wedstrijd, maar als bij wonder haalde ik de eerste plaats in mijn categorie”, vertelt Luc. “Toen ik mijn trainer vroeg hoe het kon dat ik zo’n goed resultaat had behaald, legde hij me uit dat hij technieken gebruikte waarmee hij sporten mogelijk wil maken voor iedereen. Dat vond ik een geniaal concept waar ik onmiddellijk mogelijkheden zag, dus beslisten we om samen de vzw ICP-move op te richten.” De vzw ontwikkelt onder andere een app waarmee mensen met een beperking kunnen oefenen, op eigen tempo en van thuis uit, of een toepassing waarmee blinden zonder fysieke menselijke begeleiding kunnen voetbal spelen." 

“Ik leerde mijn beperkingen te aanvaarden”

Nu, 6 jaar na het ongeval, weet Luc dat het belangrijk is te aanvaarden wat je overkomen is: “Als je kwaad bent en blijft vragen ‘waarom ik?’, dan maak je de toekomst voor jezelf heel moeilijk. Misschien zelfs onmogelijk. Ik leerde mijn beperkingen te aanvaarden. Want ook met mijn beperking zijn er nog ontzettend veel dingen mogelijk. Daar ga ik actief naar op zoek”, zegt Luc.

“Wat me ook helpt, is om te praten met hulpverleners of lotgenoten. Zij weten wat ik doormaak. Daarnaast ben ik dankbaar dat we leven in een land met een goede gezondheidszorg en dat ik een persoonsvolgend budget krijg dat het mogelijk maakt om de juiste zorg en omkadering te kopen.” 

“Blijf positief”

Welke raad Luc wil meegeven aan lotgenoten? “Blijf positief. Een handicap brengt iedere dag nieuwe complicaties met zich mee. Door positief aan de dag te beginnen, vergroot je de kans om de dag positief door te komen. Optimisme doet zoveel. En wie weet kan je dan ’s avonds tegen jezelf zeggen dat het mooie dag was...”

Vertel ook je verhaal

Veel van onze leden hebben een straf verhaal te vertellen. Wil jij je ervaring delen met andere leden van Onafhankelijk Leven? Laat je gegevens hier achter.

Ja, ik wil mijn verhaal vertellen

< Terug naar nieuwsoverzicht

Lid worden

Als lid van Onafhanklijk Leven vzw geniet je van interessante voordelen.

Ontdek de voordelen

Ontvang onze laatste nieuwtjes

Door jouw gegevens in te vullen, ga je akkoord met onze privacy policy.

Volg ons via social media

Klik hier en praat met ons mee

  • LinkedIn
  • LinkedIn
  • LinkedIn
  • LinkedIn

Om de gebruikerservaring van deze site te verbeteren gebruikt deze website cookies.

Akkoord