"Een puber, zoals alle anderen" 
Dietmar is een jongen met een ernstige mentale handicap. Hij kan zelfstandig bewegen, maar heeft de mentale mogelijkheden van een 3-jarige in een lichaam van een 20-jarige jongeman.
Voor alle activiteiten in het dagelijks leven heeft hij hulp en/of toezicht nodig, maar hij heeft ook de emotionele noden van een adolescent. Dietmar kan niet goed verstaanbaar praten en heeft autistiform gedrag.
Al vrij vlug in zijn jonge leven werd duidelijk dat samenleven met andere mensen met mentale handicaps voor Dietmar moeilijk zou worden. Hij bootst gedrag na van anderen in zijn omgeving en probeert zo te voldoen aan wat de omgeving van hem verwacht.
Als de andere kinderen met een handicap in zijn omgeving "onaangepast gedrag" vertoonden, dan imiteerde hij dat. Zo werd het leven zowel voor de omgeving als voor Dietmar onaangenaam. Het leven thuis met de zussen, in de jeugdbeweging en in sportclubs echter verliep tamelijk goed. Hoe meer Dietmar kon verblijven in zijn vertrouwde omgeving, hoe beter het met hem ging.
Uiteindelijk beslisten we om Dietmar zoveel mogelijk uit het bijzondere circuit te halen. Hij gaat halftijds naar het buitengewoon onderwijs en verder woont hij thuis en gaat hij naar de gewone school waar mogelijk en indien zinvol voor alle partijen. De mantelzorg en vrijwillige inzet kennen zijn grenzen.
Garanties voor het leven
In september 1999 startten we binnen de experimentele fase met het PAB. Vrij vlug wordt duidelijk dat het PAB voor Dietmar garanties kan bieden om nog een hele tijd deel uit te maken van het gewone maatschappelijke leven zoals iedereen.
Dietmar gaat drie momenten per week naar het buitengewoon onderwijs. Daarnaast gaat hij twee halve dagen naar de gewone school waar hij ondersteuning krijgt van zijn assistent. Hij volgt er sportlessen. De leerlingen en de school betekenen voor Dietmar een groep waar hij bij hoort. Een schouderklop, een spontane ontmoeting, een grapje, samen op de bus naar het zwembad, zijn voor de Dietmar belangrijke gebeurtenissen.
Een dag per week doet Dietmar met een assistent huishoudelijk werk: boodschappen doen, naar het containerpark gaan, hout stapelen. Als het werk goed verloopt, volgt er een muziekmoment waarbij hij kan trommelen naar hartelust.
Applaus bij wedstrijden
Daarnaast traint Dietmar in de atletiekclub en in het fitnesscentrum. De assistent is steeds in de buurt, maar vele andere mensen die hem gedurende de jaren hebben leren kennen ondersteunen Dietmar in zijn trainingen. Dietmar hoort er duidelijk onvoorwaardelijk bij. Bij wedstrijden krijgt Dietmar het nodige spontane applaus.
In vakantieperiodes en weekends is er de jeugdbeweging waar Dietmar een eigen plaats heeft. Hij gaat het laatste deel van de activiteit, hangt mee aan de toog of eet wat frieten met de andere jongeren. Iedereen heeft op zijn manier een relatie met Dietmar, sommigen wat dichterbij, anderen van op afstand. Er zijn geen vastgelegde afspraken om met Dietmar om te gaan en hierdoor heeft hij daar een spontaan netwerk ontwikkeld van vrienden met zijn mogelijkheden. Voor Dietmar voelt het goed aan. Hij kan hierover niet communiceren maar in het dagelijks leven kunnen zijn naasten goed ervaren waar Dietmar van houdt en wat hij niet wil.
PAB maakt mogelijk dat mensen met een ernstig mentale handicap en bijkomende handicaps in een gewoon gezin kunnen verder leven.
Voor Dietmar is dit zeker een grote winst.
Het leven met een persoon met ernstige stoornissen is niet altijd evident voor anderen in de omgeving. Dit betekent tegelijk voor Dietmar dat leven met verschillende andere personen met een handicap niet haalbaar was.
Nu wordt Dietmar in zijn leven ondersteund door vele anderen: zijn ouders, zussen, vrienden, assistenten, kennissen. Iedereen helpt Dietmar om te kunnen leven in zijn omgeving.
Een minder aangename ervaring met het PAB-systeem is het feit dat dit vooral ontwikkeld is voor mensen met een fysieke handicap, waardoor de toepassing voor mensen met een mentale handicap niet altijd evident is voor de wetgever. Als gebruiker is het onaangenaam te ervaren dat er soms geen erkenning is in de specifieke ondersteuningsnoden.
Dit doet geen afbreuk aan het feit dat voor Dietmar PAB mogelijk heeft gemaakt dat hij zoals elke burger verder kan deel uit maken van een gezin en een maatschappelijk leven met zijn mogelijkheden.
Hij kan een vrije tijd invullen onafhankelijk van de andere gezinsleden. Hierdoor ontwikkelt hij sociale netwerken zoals iedereen. Dietmar is een puber met zijn ups en downs zoals elke leeftijdsgenoot.
Ann Van Den Meersschaut - mama van Dietmar
dd