dinsdag 12 april 2011

Budgethouder Wilfried (70) laat van zich horen

Meer info over het boekEerst en vooral een dikke proficiat aan al diegenen die meegeholpen hebben aan het boek “Vrijheid heeft een naam: getuigenissen over persoonlijke assistentie”. Het doet deugd zo'n boek te mogen lezen, want het leven is een strijd als je een handicap hebt. Wat me het meest boeide, was het fragment waarin Jan-Jan Sabbe vertelde over zijn leven. Vooral het stuk over zijn verpleegster trof me. Je kan in het begin overeenkomen dat verplegers rond  9 uur komen, maar na twee weken komen ze al een uur later.
Je moet geluk hebben, want ze werken met een beurtrol en hoe dichter je bij hen woont, hoe later je hen ziet. Zo gaat het er bij mij toch aan toe. Om terug te komen op Jan-Jan Sabbe, ik heb ooit een E.E.P.-sessie gevolgd in Dendermonde en les gekregen van hem. Jan-Jan liet toen een grote indruk op me na.

Ik ben mezelf vergeten voorstellen daarnet. Mijn naam is WIlfried, en ik ben rolstoelgebruiker voor de rest van mijn leven. Ik ben 70 jaar, heb een PAB gekregen in 2007 en heb een assistente die alles voor mij doet wat ik vraag (en niet vraag).
Het is een enorme steun voor mij sinds ik alleen woon. Want mijn vrouw heeft mij anderhalf jaar geleden verlaten, ik begin het nu gewoon te worden. Het is niet menselijk, maar ik ben niet de enige in dit geval. In het boek schrijft mevrouw Maggy een aangrijpend en ontroerend artikel over haar leven. Deze vrouw zou ik graag eens ontmoeten om over alles en nog wat te kletsen. Haar leven en toestand zijn ongeveer dezelfde als die van mij.

Ik zit ook in het bestuur van VFG (afdeling Deinze), waar we elke maand een samenkomst hebben met muziek, dia’s, voordracht en vermaak. Onafhankelijk leven en VFG brengen mij ook soms op ideeën voor tijdens de vergadering in Gent in overleg met andere personen met een handicap. Bijvoorbeeld voor het laatste hulpmiddel dat pas is uitgekomen. Komende zaterdag is het weerfeest met dia’s over een bergbeklimmer die elk jaar een andere berg beklimt in de sneeuw, bv. De Himalaya.
Hoewel ik 70 jaar ben, voel ik mij nog jong en leer ik nog veel bij door de activiteiten met VFG.

Om terug te komen op mijn dagelijks leven, zoals reeds gezegd woon ik alleen. Maar ik heb een hondje, Molly. Het is een shi-tzu en hij is zeer lief tegen mij.
Als de kinesist binnenkomt doet Molly mijn pantoffels uit. Hij heeft één probleem. Zoals alle honden, kan hij niet spreken. Maar hij is toch goed gezelschap.

Als er mensen zijn, die vragen hebben over E.E.P., wat er op de markt is, en nog zoveel meer: bel mij en ik zal het je graag uitleggen.
In de hoop dat mijn brief je goed bevalt, vraag ik jullie allen: hou de moed erin en blijf vechten voor wat we nodig hebben. Door te vechten voor ons recht, komen we er wel. Is dit niet meer voor ons, dan is het voor de nakomelingen.
Nog veel moed en misschien ontmoeten we elkaar wel eens.

Groetjes,

Wilfried Beaudoncq

Telefoon: 09/380 83 99